fizik tedavi
hastalıkların tedâvisinde fizik ajanların (ısı, hareket ışın, elektrik) kullanıldığı bir tıp dalı. fizik tedâvi, vücudun motor (hareketle ilgili) işlevlerini etkileyen hastalık veya ağrıların tedâvisini, hastaların rehabilitasyonunu (eski hâle getirilmesini) sağlayarak yapan bir uzmanlık dalıdır. bu yüzden "fizik tedâvi-rehabilitasyon" bilim dalı olarak da adlandırılır. fizik tedâvi hastaların daha rahat ve verimli bir hayâta dönmesini gâye edinir.
esas îtibâriyle insan vücudu muhtelif enerji şekillerinin husûle geldiği muazzam bir yapıdır. bu muazzam yapı içerisinde oluşan fizikî ve kimyevî olaylar, sıcaklık, mekanik hareket gibi sonuçlar temin eder. organizmanın kendi içerisinde oluşan bu fizik enerji şekillerinin yanısıra dışarıdan da fizikî enerjilerin verilmesi ve enerji biçimi ve dozuna göre vücutta çeşitli farklılıkların meydana getirilmesi olasıdır.
fizik tedâvi vâsıtalarının derhal hepsi, insan vücuduna cilt yoluyla tatbik edilen vâsıtalardır. derimiz sâdece koruyucu değil, daha pekçok vazifesi olan bir organımızdır. iç organların bir kısmı, derhal üzerlerindeki bir kısmı da daha uzak noktalardaki deriyle, sinirleri vâsıtasıyla sıkı bir temas ve münâsebet hâlindedir. deriden yapılan etkiler ile iç organlarda ortaya çıkan olaylara "revülsiyon" denir. genel olarak fizik tedâvi, deri ve derialtı dokusunda, damarlarda farklılıklar husûle getirip, metabolizmaya tesir etmek için kullanılır.
târihin çok eski devirlerinden beri insanlar, fizikî ajanları, hastalıkların tedâvisinde kullanmışlardır. başlangıçta güneş, tabiî sıcak su kaynakları, torpidobalığının elektrik deşarjları gibi tabiî fizik enerji kaynaklarını tedâvi vâsıtası olarak kullanan insanlar, teknik ilerledikçe yeni fizikî kaynakları hastaların istifâdesine sunmuşlardır. sun'î fizik vâsıtalarının tedâvi sahasında kullanılmaya başlanmasındaki en mühim âmil, elektrik enerjisinin keşfi ve kullanılmaya başlanmasıdır. elektriğin hastalıkların tedâvisinde kullanılmaya başlanılması ise 18. yüzyılda benjamin franklin tarafından gerçekleştirilmiştir.
fizik tedâvi bir tıbbî servis olarak birinci dünyâ savaşından sonra gelişti. bu gelişmeye çocuk felci salgınları ve savaşların sonucunda ortaya çıkan sakatlanmış genç insan yığınları sebep oldu. daha sonraları fizik tedâvi, kırık, yanık, düşük akımlar uygulanarak kasılma sağlanabilir. bu metod zayıflamış kasların alıştırılması ve sinirlerin sağlam olup olmadığını anlamada kullanılır.
fonksiyonel eğitim: bu yolla hastanın sakat hâline karşın rahat ve güvenilir bir hayat sürmesi ve ihtiyaçlarını karşılayabilmesi sağlanır. bu stil bir eğitim uzun vakit alır. hastaya sâdece sakat kısımlarını değil, diğer uzuvlarını da kullanmasını gerektiren çeşitli meşguliyetler öğretilir.
kaynak: rehber ansiklopedisi
lütfen türkçe yazım ve imla kurallarına uymaya özen gösterin.
imla kuralları; dilin birliğini, düzenini ve yazınızın okuyan herkes tarafından anlaşılmasını sağlar.