dokunmak istediğimiz
birbirimize serbestçe dokunamadığımız zamanlarda, çocuklarımız yada hayvanlarımıza yöneltiriz kendimizi. annelerin bebeklerini kucaklayıp sallamaları çok doğaldır. arkadaşların ve diğer yetişkinlerin de bebekleri ve ufak çocukları kucaklayıp öpmesi, sadece çocuğu rahatlatmakla kalmayıp yetişkini de memnun eden bir şey olarak güzel karşılanır. kedilerimizi sever kucaklarız, atlarımıza sarılırız, köpeklerimizi okşarız. dokunmanın daha çok kabul gördüğü kültürlerde insanlar birbirini çok daha fazla dokunurlar, ama bizlerden değişik olarak hayvanlarını okşamaya fazla vakit ayırmazlar.
dokunma isteğimiz, müze sanat galerindeki lütfen dokunmayınız uyarılarına gerek duyulmasından da bellidir. dokunmak ve gördüğümüzü doğrulamak içgüdüsüne sahibiz. dokunma duyumuz belki de en esas algılama biçimimizdir. rahimdeki bir bebek ilk izlenimlerini dokunarak edinir, belki de dokunmanın güven ve rahatlık sağlamasının sebebi budur.
lütfen türkçe yazım ve imla kurallarına uymaya özen gösterin.
imla kuralları; dilin birliğini, düzenini ve yazınızın okuyan herkes tarafından anlaşılmasını sağlar.