ana sayfa    tıp, sağlık, güzellik    çocuk sağlığı

tırnak yeme alışkanlığına çoğunlukla 3-4 yaşlarından önce başlamaz. (çok ender olarak 5 aylık gibi erken bir dönemde görülebilir).

çocukların %33 de tırnak yeme davranışı görülür. bu oran erken ergenlik çağına kadar sürer. ergenlik çağında tırnak yiyen çocukların sayısı %40-45’e yükselir.

yani ergenlik çağına doğru çocukların neredeyse yarısı tırnak yeme davranışı gösterir. bunun sebebi olarak gençlerin çevreden onay görmemeleri olarak değerlendirilir. bundan başka tırnak yiyen çocukların ailelerinin çoğunda tırnak yiyenlere rastlanmaktadır.

bunun içerisinde tırnak yemenin bir taklit olduğu ve büyükleri taklit etmek suretiyle öğrenildiği ileri sürülmektedir. ergenlik çağında sosyal onay görenlerin çoğu bu alışkanlığı terk etmektedir.
tırnak yemek zaman zaman ayak parmaklarını ısırmakla ve ayak tırnaklarını el parmaklarıyla yakalama ile ilişkili görülmektedir. ayak parmağı tırnağının yenilmesi ve ısırılması neredeyse yalnızca kızlarda görülmektedir.



tırnak yeme alışkanlığının sebepleri

bu davranışın altında yatan sebepler parmak emmede olduğu gibi çoğunlukla psikolojik rahatsızlıklardır.
alışkanlık daha çok basınç altına alınmış heyecanların ilgilendiği durumlarla olup, çocuk bunun arzu edilmeyen bir davranış ve alışkanlık olduğunu anlayınca kökleşmekte olduğu görülmektedir.
tırnak yeme bir güvensizlik belirtisi olarak kabul edilir. aile içerisinde aşırı basınclı ve otoriter bir eğitimin uygulanması, çocuğun devamlı azarlanarak eleştirilmesi, kıskançlık, yeterli ilgi ve sevgi görememe sıkıntı ve gerginlik başlıca nedenlerdir.
anne babanın yaşantısı da önemli bir etkendir. anne baba geçimsizlikleri anne babanın sıkça kavga etmesi ailedeki problemler çocuklarda tırnak yeme gibi davranışlara sebep olur. bunun yanı sıra anne babanın aşırı endişeli olması çocuğu aşırı derecede koruyup kollaması bundan başka anne babanın çocuklar arasında ayrım yapması çocuklar arasında kıskançlığa yol açar. bu da dolaylı biçimde kendini tırnak yeme olarak gösterir.

tırnak yeme daha önce belirttiğimiz gibi taklit yoluyla da edinilebilen bir davranıştır. ailede gelişi güzel bir bireyin tırnak yeme davranışı göstermesi doğal olarak çocuğun ilgisini çekecektir. bundan başka tırnak yeme davranışı olaylara bağlı olarak gelişebilmektedir. çocuğu tedirgin eden gelişi güzel bir olay veya çevrede onun için hoşnutsuzluk yaratacak gelişi güzel bir durum bu davranışı göstermesine yol açar.



tedavi ve alınabilecek tedbirler

en etkili yöntem 3-4 yaşlarına kadar bu alışkanlığın anne baba tarafından görmezlikten gelinmesidir. daha sonra bu alışkanlık devam ederse;
çocuğun gerginlik ve uyumsuzluk nedenleri iyice araştırılmalı ve bunlar saptanarak çözüm getirilmeli.

çocuğu azarlamak, korkutmak, ceza vermek gibi zorlayıcı yöntemlerin uygulanması yararlı olmamaktadır. hatta kimi vakit daha ağır duygusal problemlerin çıkmasına sebep olabilir.
çocukları korku kaygı yaratacak durumlardan uzak tutmak gerekmektedir.
küçük çocukların kaygı korku verici televizyon filmlerini izlemeleri, kavgalı olaylarda bulunmaları çocuğu heyecanlandıracağı için sakıncalıdır.

tırnak yiyen çocuklara geceleri yatarken eski hafif eldivenleri giydirmek. çocuk gece tırnaklarını yemek veya ısırmak istediğinde hatırlatıcı olması bakımından yararlı olabilir.
parmak ve tırnağa acı fakat zararsız bir sıvı sürülebilir. bu hem hatırlatıcı ve hem de tırnağını ağzına götürdüğü vakit acı ile birleştiğinde terk etmeye yardımcı olabilir.
çocukların alakası başka yöne çekilebilir. sinema, televizyon izlerken veya radyo dinlerken onun ağzını çiğneyecek bir şeyle meşgul etmek tırnak yemenin ve ısırmanın yerine gelecek bir aktivite olabilir.

çocukları ara sıra başarılarından dolayı ödüllendirme bazı durumlarda yarar sağlayabilir. ancak bunun kısıtlı ve ideal biçimde kullanılması gerekmektedir. aksi takdirde çocuk yeni ödüller almak için bunu kullanabilir.

tırnak derin kesilebilir. çocuğun kendi tırnak bakımıyla uğraşması da yararlı olabilir. bunun içerisinde çocuğa manikür ve pedikür malzemeleri alınabilir.
son söz ve bir tedbir olarak tırnak yemenin ve ısırmanın çok kötü bir alışkanlık olmadığı ve bunu isteyenlerin kolaylıkla terk edebilecekleri çocuklara anlatılmalıdır. çocuk buna inandırıldığı vakit bu alışkanlıktan vazgeçmek için çaba gösterecektir. çünkü dış faktörler çocuğun bu alışkanlıktan vazgeçmesine fazla etkili olmamakla bazı hallerde alışkanlığın kökleşmesine ve başkalarını kızdırmak ve huzursuz etmek için bir araç olarak kullanılmasına neden olmaktadır.